Ji bo bîranîna şehîdên Şêxmeqsûd û Eşrefiyê

Di heyamekî herî dijwar de,

Dengê gelê Kurd bi qêrîn û hawar,

Erd û ezman ji ber dike nale nal,

Li pişt deriyên hesinî zîndaneke ji agir bi kaos û qeyran.

Li wê deverê dilê Kurdistan û nunerên wê berxwedêrên rênîşan,

Weke Mazlûm, Xeyrî, Sara û Kemalan.

Di zîndana Amedê de çarenûsa gelekî bindest û azadîxwez.

Mebesta wan bû azadiya Kurdistan.

Ew faşîstê dagirker û bê wijdan û exlaq,

Bi hemû leşkerên xwe hatin ser welatparêz û Apogerên nîştîman.

Xwastin ku wan ji rê derxînin û li ser wan ferz, bikin xayintiya xak û welat,

Lê tekez ew negihîştin tu mexsed û armanc,

Ji ber girêdana wan lehengan bi welatê nîştîman,

Û ji mirovahiyê re dan nîşan, ew ji gelê xwe re bûn mertal.

Îro jî li Helebê jî wan dagirkeran êrîş birin ser gelê me yê qehreman,

Û wan dijmin û neyarên tundrew barandin li ser wan mûşek, tang û topbaran

Bi vê yekê jî cardin ew rûyê xwe yê qirêj dan nîşandan

Di bin navê xîlafetê de gelê me kirin qurban.

Dayîk û zarokên me dan ber şûran

Bi kiryarên xwe yên hovane dest avêtin cendekên me yên herî bi qîmet û watedar.

Ji herikîna xwînê dunya û alem man ker û lal,

Çawa ku li zîndana Amedê Mezlûm, Xeyrî, Sara û Kemal, bûn sembola berxwedanê

Li Helebê jî Ziyad, Gerîla, Deniz, Rojbîn û Leyla bûn têkoşerên

Bi gotina Mazlûman berxwedan jiyan ji dunyayê re bû rê nîşan,

Gotina fermandar Ziyad jî heya mirinê berxwedan ew kefena mirinê çirand,

Îsbata têkoşîn û girêdana ruhê Apogeriyekî rêzan

Nîşaneya fikrekî azad û egîdan

Û bi  rastiya Rêber Apo re xwe pêçan

Li ser xeta ku ew tu caran nepoşman

Çawa li çiyayên pîroz tek şoreşgerekî weke Bêrîtan,

Stûyê xwe netewand ji wan kesên xiyanetkar re

Û îro jî Denizan bi çalakiya xwe dengê xwe veda

Bû îsbata wêrektiya jina azad û vîna ku jiya xwe tu caran radest nekir

Li ser şopa wan egîd û qehremanan canê xwe feda kirin

Û ji me re bûn pîrozî û ferman û em jî dimeşin li ser şopa wan.