Binivîse ey pênûsa azadiyê

Binivîse ey pênûsa azadiyê li ser hezkirina welat.

Binivîse ku welat ne ax e em li ser dimeşin, lê xwîn e di rehên me de diherike, rûmet e em li serê xwe hildigirin, û soz e em didin xwe ku em xiyanetê nekin.

Binivîse ku hezkirina welat ne dirûşm e em li ser mînberan dubare dikin, lê kiryar e em li çeperan, li kargehan, li dibistanan, û li her deverekî li ber bindestiyê radiwestin. Ew e ku em erdê biçînin tevî bombebaranê, û em zarokan fêr bikin tevî nezaniyê, û em çekan hilgirin tevî tirsê.

Binivîse ey pênûsa azadiyê ku welatê tê talankirin bi girî nayê vegerandin, lê bi xwîn, bi xwêdan û bi îradeyê tê vegerandin. Û azadî nayê dayîn, lê tê standin. Em zarokên vî welatî ne, em ji bo wî tenê azadî û rûmetê qebûl dikin, serbilind be û serî netewîne.

Binivîse ku em ji welat hez nakin ji ber ku ew yê herî xweşik e, lê ji ber ku welatê me ye. Em jê hez dikin bi birînên wî, bi xizaniya wî, bi sebira wî, bi serhişkiya wî. Em jê hez dikin ji ber ku em ji wî ne, û bê wî em xerîb in, ne erdek me vedişêre û ne asîmanek li ser me ye.

Vêca binivîse ey pênûsa azadiyê, û şahid be ku em li ser sozê mane. Heke em bijîn em ê bi rûmet li ser axa wî bijîn, û heke em bimirin em ê di axa wî de wek şehîd bên veşartin. Jiyanek ji me re bê wî nîne, û rûmetek ji me re bê azadiya wî nîne.

Bijî welat azad û serbilind, û şanazî ji bo wan ên ku heta şehadetê jê hez kirin.