Hûn hîn di nav me de ne

Ew bi bedena xwe çûn, lê bi bîranînên xwe neçûn.

Duh bi me re bûn. Dikeniyan, plan dikirin, xewna welatekî xweşiktir didîtin.

Îro ew stêrk in, rêya me ya têkoşînê ronî dikin.

Şehîd Viyan, Şehîd Ziyad Heleb, Şehîd Denîz û Şehîd Elaa, hûn çîrokên qehremaniyê ne ku bi xwîna xwe dîroka me nivîsandin.

Her dilopek xwîna we mîna hibrê ye ku serfiraziya me bi wê hatiye xêzkirin. Dilê we bi evîna axê lê dida û canê xwe bê dudilî dan da ku em bi rûmet û serbilindî bijîn.

Em bêriya we dikin, erê. Lê serbilindiya me bi we ji êşa me mezintir e. Ji ber we hilbijart ku bibin pirek da ku em li ser derbasî azadî û serfiraziyê bibin. We mirin hilbijart da ku gelê we bi jiyanek azad bijî.

Bi çûyîna we re, valahiyek mezin di dilê me de ma. Lê soza we û bîranîna we agirê ku di singa me de vêdikeve ye. Em her sibe bi navên we şiyar dibin: Viyan, Ziyad, Denîz, Elaa… û her êvar bi bîranîna we radikevin.

Em ê we ji bîr nekin, hevalên rêya zehmet. Navên we berî ku li ser keviran bin, li ser dilê me hatine kolandin. Wesiyeta we emaneteke li stûyê me ye. Xwîna we tova ku me di axa vî welatî de çandiye û em ê bi hêstir û xebatê av bidin heta ku bibe dara azadiyê.

Li ser rêya we em dimeşin, bi soza we em dijîn. Heta ew xewna ku we ji bo wê canê xwe da, pêk were.

Bi dilovanî ji bo şehîdên me yên qehreman: Viyan, Ziyad Heleb, Denîz û Elaa. Bi soz em ê li ser rêya wan bimînin heta serkeftinê.