Ji bo bîranîna Seydayê Helbestê Ehmed Huseynî

Tu hêjayî li ser te helbesteke ji dil bineqişînim û bixwînim.

Tu jî wekî hunermendê nemir Şêrko Bêkes ji bo me bû windahiyeke giran û mezin ê bîra helbesta me.

Tu sebreke ji bêrîkirin û hesreta dilên xerîbiyê bû.

Ji lewra tu hêjayî rondik tenê ne ji çavan ji hemû pênûsan birijin ser dilê lênûskan û rûpelên spî reş girê din, şînê bikişînin.

Tu weke rondikekî hesretan daket dilê Ameda xemgîn. Lê Amedê êdî çavên xwe ji rêya te ya biyanîbûnê birî û te hembêz kir.

Nefesa xwe ya kûr ji ceger û hinavên xwe berda.

Zarokên Amedê zêde te nas nedikirin, lê êdî tu ji wan î.

Te li ser wan û ji bo wan helbest neqişandin û xwendin.

Ew zarok êdî wê te nas bikin û bixwînin.

Êdî tu hezkiriyê wan î

Tu behr û deryaya wan î

Tu zimanê wan î

Tu guh û hestên wan î

Tu wêne û dîmenê wan î

Ji hesreta wan tu diyariyek wan î

Kêliya tu hatî Amedê tofanek ji baranê û bablîsok rabû.

Tu weke tovekî ket axê.

Tê bibî hilberîna demsala helbestan li axa Amedê û Rojava.

Belê em bi hatina te kêfxweş bûn.

Lê ji ber tu bêdeng bû em xemgîn in.

Seydayê pênûsê û helbestan.

Belê heya niha tê li welatên biyanî her bi tenê dinivîsand.

Lê êdî tu ne bi tenê yî.

Ez bawer im

Di her civat û komîneke helbestvanan de tê mêvan bî.

Tê mêvanekî me yê pir ezîz bê jî

Ehmedê helbestên ji dil em te ji bîr nakin.

Tu bi xwe mîna kaniya helbestan diherikî.